?What is a network switch

0
284

سوئیچ شبکه یا همان سوئیچ اترنت دستگاهی می باشد پرسرعت، که بسته های داده ورودی را دریافت و آنها را به مقصد خود در یک (LAN) هدایت می کند. در کل دو نوع اصلی سوئیچ، شامل سوئیچ مدیریت شده و سوئیچ مدیریت نشده وجود دارد.

سوئیچ های مدیریت نشده دستگاه های پلاگین و پخش هستند و از هیچ قابلیت مدیریتی یا نظارتی برخوردار نیستند. این سوئیچ های ارزان قیمت، به سادگی دستگاه های اترنت را قادر به برقراری ارتباط می کنند. آنها به یک پیکربندی ثابت مجهز بوده و قابل تغییر نمی باشند. سوئیچ های مدیریت نشده اغلب برای اتصال دستگاه های لبه یا شبکه های کوچک منفرد با اجزای کم استفاده می شوند.

سوئیچ های مدیریت شده عملکرد گسترده ای را برای یک  (LAN) ارائه می دهند. این سوئیچ ها گران هستند، دارای رویه های راه اندازی پیچیده ای هستند و برای نصب به متخصص شبکه یا فناوری اطلاعات نیاز می باشد.

برخلاف روتر، سوئیچ داده ها را فقط به دستگاهی که برای آن در نظر گرفته شده است (که ممکن است سوییچ دیگر، روتر یا کامپیوتر کاربر باشد) ارسال می کند، نه به شبکه های چند دستگاه.

تفاوت بین سوئیچ و روتر چیست؟

روترها مسیرهایی را برای بسته های داده انتخاب می کنند تا از شبکه ها عبور کنند و به مقصد برسند. روترها این کار را با اتصال به شبکه های مختلف و ارسال داده ها از شبکه ای به شبکه دیگر انجام می دهند – از جمله شبکه های LAN، شبکه های گسترده (WAN) یا سیستم های مستقل، که شبکه های بزرگی هستند که اینترنت را تشکیل می دهند.

در عمل، این بدان معناست که روترها برای اتصال به اینترنت ضروری هستند، در حالی که سوئیچ ها فقط برای اتصال دستگاه ها استفاده می شوند. خانه ها و دفاتر کوچک برای دسترسی به اینترنت به روتر نیاز دارند، اما اکثر آنها به سوئیچ شبکه نیاز ندارند، مگر اینکه به مقدار زیادی پورت اترنت* نیاز داشته باشند. با این حال، دفاتر، شبکه‌ها و مراکز داده بزرگ با ده‌ها یا صدها رایانه معمولاً به سوئیچ نیاز دارند.

*اترنت یک پروتکل لایه 2 برای ارسال داده بین دستگاه ها است. برخلاف وای فای، اترنت نیاز به اتصال فیزیکی از طریق کابل اترنت دارد.

 

تفاوت بین مک آدرس و آدرس IP چیست؟

سوئیچ های شبکه به آدرس های MAC اشاره دارند تا ترافیک اینترنت را به دستگاه های مناسب ارسال کنند، نه آدرس های IP.

هر دستگاهی که به اینترنت متصل می شود یک آدرس IP دارد. آدرس IP مجموعه‌ای از نویسه‌های الفبایی است، مانند 192.0.2.255 یا 2001:0db8:85a3:0000:0000:8a2e:0370:7334. آدرس‌های IP مانند یک آدرس پستی عمل می‌کنند و ارتباطات اینترنتی هدایت شده در آن آدرس را قادر می‌سازند به آن دستگاه دسترسی پیدا کنند. آدرس‌های IP اغلب تغییر می‌کنند: از آنجا که تعداد محدودی آدرس IPv4 وجود دارد، دستگاه‌های کاربر معمولاً هنگامی که یک اتصال جدید با یک شبکه ایجاد می‌کنند، به آدرس‌های جدید اختصاص می‌یابند.

آدرس‌های IP در لایه 3 استفاده می‌شوند، به این معنی که رایانه‌ها و دستگاه‌ها در سراسر اینترنت از آدرس‌های IP برای ارسال و دریافت داده‌ها استفاده می‌کنند، صرف نظر از اینکه به کدام شبکه متصل هستند. همه بسته‌های IP آدرس IP مبدا و مقصد خود را در سربرگ‌های خود درج می‌کنند، همانطور که یک ایمیل دارای یک آدرس مقصد و یک آدرس برگشتی است.

در مقابل، آدرس MAC یک شناسه دائمی برای هر قطعه سخت افزار است، تا حدودی شبیه یک شماره سریال. برخلاف آدرس های IP، آدرس های MAC تغییر نمی کنند. آدرس‌های MAC در لایه 2 استفاده می‌شوند، نه در لایه 3 – به این معنی که در هدرهای بسته IP گنجانده نشده‌اند. به عبارت دیگر، مک آدرس ها بخشی از ترافیک اینترنت نیستند. آنها فقط در داخل یک شبکه معین استفاده می شوند.